داستان معین سقف و کف در ایستگاه فضایی بین المللی! - عینک ورساچه

به گزارش عینک ورساچه، در دهه اول سفرهای انسان به فضا، سفینه ها آنقدر کوچک بودند که سرنشینان آنها طی سفرشان در برخی موارد حتی نمی توانستند جابجا شوند. در سفینه های آپولو که در زمان خود، بزرگترین سفینه فضایی بشمار می رفت، فضانوردان تا حدودی می توانستند در داخل سفینه جای خود را تغییر دهند اما زمانی که قرار شد در دهه بعد ایستگاه های فضایی وارد عمل شوند، این سوال پیش آمد که با توجه به وضعیت بی وزنی، آیا ضروری است برای ایستگاه، کف، سقف و دیوار مشخص گردد.

به گزارش عینک ورساچه؛ در روسیه جلسه هایی با کارشناسان مختلف تشکیل شد تا در خصوص این موضوع بحث گردد. عده ای معتقد بودند در شرایط بی وزنی، تعیین کف یا سقف بی معنی است اما مخالفان می گفتند بالاخره باید نظمی در چیدمان دستگاه ها وجود داشته باشد و چه بهتر که در این چیدمان، بخش هایی به عنوان کف، دیوار و سقف تعریف و تعیین گردد. در نهایت، روانشناسان نظر گروه دوم را تأیید کردند و گفتند داشتن این تعیینه ها در روحیه فضانوردان تأثیر مثبت می گذارد.

به دنبال تصویب این نظریه، چیدمان وسایل داخل ایستگاه براساس ملاک های زمینی انجام شد یعنی بخشی از ایستگاه به عنوانکف انتخاب شد و بطور مثال میزغذاخوری را طوری در ایستگاه نصب کردند که پایه هایش در کف سالن نهاده شد. برای آن که فضانوردان در زمان غذاخوردن در فضای داخل ایستگاه شناور نشوند، گیره های مخصوصی در اطراف میز غذاخوری نصب کردند که فضانوردان در زمان خوردن غذا، پایشان را در داخل آن می کردند تا ثابت بمانند. همچنین لامپ های روشنایی در سقف نصب شد.

کمد وسایل و بعضی دیگر از تجهیزات در دیوار های ایستگاه نصب شد و کوشش کردند در کف ایستگاه چیزی دست و پاگیر نباشد.

البته فضانوردان برای جابجا شدن احتیاجی به قدم زدن در داخل ایستگاه ندارند و با فشار اندک انگشت به دیواره های ایستگاه، به طرف مقابل پرت شوند. اما روی هم رفته در آنجا مسئله ای برای ایستایی افقی، عمودی و به بغل وجود ندارد و فضانوردان می توانند در حالی که با هم کار می نمایند از نظر ایستادن در یک وضعیت قرار نداشته باشند.